Mayıs 2016’da, Köln’de gerçekleştirilen Carbon Expo’da “Karbon Fiyatlandırma Takibi 2016” (Carbon Pricing Watch) başarıyla lanse edilmiştir.

haber2Karbon Fiyatlandırma Takibi 2016, karbon fiyatlandırmasına ait başlıca eğilimleri özetlemektedir. 1 Mayıs 2016 itibariyle, 190 adet tarafı temsil eden, 162 adet ulusal katkı niyeti (INDC), UNFCCC’ye sunulmuştur. Sunulmuş olan INDC’lerin yaklaşık 100 adedi, emisyon ticaret sistemleri (ETS), karbon vergileri ve diğer karbon fiyatlandırma girişimi tekliflerini içermektedir. INDC’lerinde yurtiçi veya uluslararası piyasa mekanizmalarını kullanmayı planladığını veya düşündüğünü ifade eden taraflar, küresel GHG (sera gazı) emisyonlarının yüzde 61’ine tekabül etmektedir.

Paris’teki Taraflar Konferansından (COP) önce, Devlet Başkanları, şehir ve eyalet liderlerinin yer aldığı, emsali görülmemiş bir birlik, lider şirketlerin yöneticilerinin de desteği ile, ülkeleri ve şirketleri karbonu fiyatlandırmaya çağırmak için güçlerini birleştirmişlerdir. Paris, Karbon Fiyatlandırma Liderlik Koalisyonu’nun (CPLC) başlatılmasına şahit olmuştur. CPLC; karbon fiyatlandırmasının küresel olarak kullanıma geçirilmesini hızlandırmak üzere faaliyete geçmeyi hedefleyen hükümetler, işletmeler ve sivil toplum kuruluşlarını bir araya getirmektedir. G7 Karbon Piyasası Platformunun başlatılması ve COP 21 sırasında Yeni Zelanda’nın liderliğinde karbon piyasalarına dair beyanat, sera gazı emisyonlarının azaltılmasında karbon fiyatlandırmasının önemini gözler önüne sermektedir. Ayrıca, küresel havacılık sektörü de, 2021 yılında uluslararası karbon denkleştirme mekanizmasını uygulamaya geçirebilir ve bu konunun detaylarının bu yılın ilerleyen zamanlarında onaylanması beklenmektedir.

2016 yılı itibariyle, yaklaşık 40 adet merkezi ya da yerel hükümet ve dünyanın en büyük on ekonomisinden yedisi dahil olmak üzere 20’den fazla şehir, eyalet ve bölge, karbon fiyatlandırma politikası uygulamaktadır. Bu merkezi ya da yerel hükümetler, küresel sera gazı emisyonlarının neredeyse %25’inden sorumludur. Ortalama olarak karbon fiyatlandırma girişimleri, bu yetki alanlarındaki emisyonların yaklaşık yarısını kapsamaktadır. Kore, Portekiz, Kanada’nın British Columbia vilayeti ve Avustralya’da dört adet yeni karbon fiyatlandırma girişimi yürürlüğe konmuş veya 2015’ten bu yana işler haldedir. Bu yıl ayrıca Çin’in 2017 yılında bir ulusal emisyon ticareti sistemini (ETS) devreye koyma planlarını açıklamasına şahitlik etmiştir. Raporda yer alan başlangıç düzeyindeki tahminler, ulusal bir piyasanın uygulamaya geçirilmesi halinde, karbon fiyatlandırma girişimlerinin küresel değerinin iki katına çıkarak 100 milyar ABD$’ına çıkabileceğine işaret etmektedir. Karbon vergisi uygulaması ile 2014 yılında neredeyse 1 milyar ABD$ gelir elde etmiş olan Meksika, ulusal bir emisyon kaydı oluşturacağını açıklamış ve bunun, diğer politikalarla birlikte, 2018’de oluşabileceği düşünülen ulusal karbon piyasasının hayata geçirilmesine olanak sağlayacağını ifade etmiştir. Kanada, ulusal düzeyde karbon fiyatlandırması için seçeneklerini araştırmaktadır.

2015 yılında 1.000’in üzerinde şirket, Karbon Saydamlık Projesine (CDP) halihazırda karbon için dahili (bir) fiyat kullanmakta olduğunu ya da önümüzdeki iki yıl içerisinde kullanmayı planladığını bildirmiştir. Bu şirketlerden 435 adedi, 2015 yılında dahili karbon fiyatlandırması kullandığını açıklamıştır – ve bu rakam, 2014 rakamlarının neredeyse üç katına denk gelmektedir. En büyük artışlar, yeni gelişmekte olan piyasalarda – özellikle Afrika ve Asya’da – yer alan şirketlerden gelmiştir.

Yukarıda ana hatları verilen eğilimler ve gelişmeler, birinci gününde CWP’nin yürürlüğe konduğu Carbon Expo’da dikkatleri üzerine çekmiştir. Program: 1) Emisyon piyasaları ve karbon fiyatlandırması, 2) İklim finansmanı ve yatırımlar ve 3) İnovasyon (yenilik) ve düşük karbonlu teknolojiler olmak üzere üç alana ayrılmıştır. Halihazırda organizatörler (Koeln Messe, IETA ve Dünya Bankası), konferansın gelecekteki versiyonları için hangi formatın daha uygun olacağını irdelemektedir.

Rapor için adres: https://openknowledge.worldbank.org/handle/10986/24288